Ron Berteling Visual 1

20 december 201816:45

Door

Legends in the Spotlight: Ron Berteling

In de rubriek Legends in the Spotlight zet IJshockey Nederland wekelijks een grote naam uit de geschiedenis van het Nederlandse ijshockey in het zonnetje. In de derde aflevering is het de beurt aan record-international Ron Berteling.

Ron Berteling is de onbetwiste recordinternational in de geschiedenis van het Nederlandse ijshockey. De geboren Amsterdammer speelde tussen 1976 en 1999 liefst 213 interlands waarin hij 92 keer scoorde en 103 assists voor zijn rekening nam voor in totaal 195 punten. Als clubspeler was hij succesvol bij Amsterdam en Rotterdam en ook na zijn loopbaan bleef hij zeer nauw betrokken bij de ijshockeysport. In Legends in the Spotlights vertelt hij onder meer waarom hij nooit naar een buitenlandse club is vertrokken en heeft hij een belangrijke tip voor iedere jonge ijshockeyer.

Op welke manier bent u in aanraking gekomen met ijshockey en hoe oud was u toen u begon met spelen?

Via een vriendje uit de straat, zijn oudere broer speelde ijshockey en ik was na de eerste kennismaking met het ijshockey dan ook meteen verkocht.

Wie is gedurende uw ijshockey carrière, uw grote voorbeeld geweest binnen de sport?

Als jeugdspeler was Jos Bles (Amsterdam) mijn grote voorbeeld. Jos heeft later ook nog in de Bundesliga (nu DEL) gespeeld. Samen hebben we ook in het Nederlands team gespeeld, waaronder de allereerste wedstrijd met het Nederlands team tegen Rusland. Wij kennen elkaar nu 54 jaar en Jos spreek/zie ik nog gemiddeld drie keer per week dan gaan we samen trainen.

Als u uzelf moet omschrijven als ijshockey, wat voor type was u? En wat waren uw sterke en zwakke punten?

Ik was een echte teamspeler en moest het hebben van mijn technische vaardigheden. Ik had overzicht en kon het spel bepalen. Zwakke punt(en): Ik miste een ‚Äėover mijn lijk mentaliteit‚Äô.

Heeft u ooit de kans gehad om in het buitenland te spelen? Hoe ging dat en waarom heeft u dit niet gedaan?

Op latere leeftijd, ik was 29 jaar, hoorde ik dat er interesse was geweest vanuit het buitenland. Ik had net mijn ja-woord aan Rotterdam gegeven, daarom was het buitenland voor mij geen optie. Ik zou niet veel later ook voor de firma Foot Locker gaan werken, dus sportief en maatschappelijk gezien had ik de keuze al gemaakt.

Als u één absoluut hoogtepunt uit uw loopbaan zou moeten noemen, voor welk moment zou u kiezen en waarom?

Een absoluut hoogtepunt kan ik niet aangeven. Ik lieg echt niet als ik zeg dat mijn hele ijshockeycarri√®re een hoogtepunt was. Ik heb genoten van elke training, elke wedstrijd, elk trainingskamp met zowel de clubs als het Nederlands team. De ijsbaan was als het ware mijn speeltuin, ik kon daar lekker mijn ‚Äėding‚Äô doen.

Wat was het dieptepunt van uw loopbaan en waarom?

Na mijn ijshockeycarrière heb ik als trainer/coach iets proberen op te bouwen, maar door kortzichtigheid is het mij door de neus geboord en heb ik het helaas niet af kunnen maken.

U heeft op 41-jarige leeftijd nog een uitnodiging ontvangen voor de nationale ploeg, waar u op inging. Wat was voor u uiteindelijk toch de doorslaggevende factor om één punt achter uw geweldige carrière te zetten?

Ik was eigenlijk al op 36-jarige leeftijd gestopt, maar op 41-jarige heb ik Alex Andjelic (coach van Amsterdam) gevraagd om mee te trainen om mijn conditie op peil te houden. Hij spoorde mij toen aan om weer te gaan spelen. Doug Mason selecteerde mij vervolgens voor het Nederlands team. Ik had toen al de keuze gemaakt om na dat WK in 1999 te stoppen. Lichamelijk zou doorgaan geen probleem hebben gegeven, maar het mentale gedeelte (gezin en werk) gaf de doorslag om definitief te stoppen.

Was het mogelijk om het ijshockey te combineren met uw maatschappelijke loopbaan, of kwam dat pas ná uw ijshockey carrière?

In samenwerking met de verschillende werkgevers heb ik altijd mijn maatschappelijke loopbaan zeer goed kunnen combineren met mijn ijshockeycarrière. Mijn werkgevers gaven mij altijd voldoende de ruimte om mijn sport uit te oefenen en waar mogelijk zorgde ik voor extra publiciteit voor hun.

Wat is uw huidige binding met het (Nederlandse) ijshockey?

Ik ben jeugdtrainer van de in 2016 opgerichte ijshockeyvereniging Alcmaria Flames en nu, na afwezigheid van twee seizoenen, weer jeugdtrainer van de Amsterdam Tigers.

Als u één ijshockeyer mag opnoemen, die de meeste indruk op u heeft gemaakt, welke ex-medespeler en/ of tegenstander is dat?

Dat is heel erg moeilijk! Er zijn zoveel spelers, zowel tegenstanders als medespelers, die ontzettend veel indruk op mij gemaakt hebben. Spelers waarmee het super was om samen te spelen en tegenstanders waar ik gigantisch veel respect voor had. Dat waren echt spelers waar je al in de voorbereiding van de wedstrijd mee bezig was.

Als ik één speler zou noemen dan zou ik al die andere spelers echt tekortdoen.

Wie beschouwt u als uw beste vriend in het ijshockey en waarom?

Jos Bles is mijn beste vriend. Wij kennen elkaar dus al erg lang en hij is een vriend zoals een vriend moet zijn. Daarnaast heb ik gelukkig nog veel vrienden (oud-ijshockeyers) waar ik nog veel contact mee heb, zoals Nico van Galen-Last, Jerry Tertaas, Tjakko de Vos, Henk Hille en (de nog spelende oudere ijshockeyer) John Versteeg. Verder spreek ik nog heel wat ijshockey vrienden tijdens het ijshockeyseizoen.

Als u één advies zou mogen geven aan alle jonge ijshockeyers in Nederland, wat zou dat zijn?

Er komt zoveel bij kijken om het daadwerkelijke doel van de jonge ijshockeyer (ouders) te halen. Zogenaamd talent zegt lang niet alles. Wat doe je ervoor en wat laat je ervoor om jouw top te halen? Zodat je later niet moet zeggen: ‚Äėhad ik maar dat gedaan dan‚Ķ‚Ķ..‚Äô. Denk bijvoorbeeld ook aan andere sporten (zg. donorsporten) tijdens het zomerseizoen, sportdisciplines die het ijshockey zouden kunnen ondersteunen. Word geen eenzijdige sporter.

Delen